Kriekkie oefen weer

Ek het vandag weer begin oefen. Ek vat dit maar eers stadig, maar ek voel sommer stukke beter. Ek sal defnitief nie weer kla oor oefening nie. Dit is ongelooflik hoe vinnig my spiere lui geword het. As ek net toilet toe gaan blaas ek soos ‘n os van die bietjie inspanning.

My voet is nie vreeslik beïndruk met my nie en complain so bietjie, maar hy (of seker eintlik sy) moet nou maar complain tot krismis toe. My spier pyne is baie erger as die voet se pyn. Ek is eintlik so bietjie van ‘n hopeless case, want as ek iets doen om 1 pyn te verlig dan pop daar weer ‘n ander pyn uit asgevolg van dit wat ek doen of eerder nie doen in die geval, vir die oorspronklike pyn. Ongelukkig is dit deell van die package van ‘n Kruppelkriekkie wees waaraan mens niks kan doen nie.
En eintlik het ek niks om oor te klae in vergelyking met ander mense nie, maar so af en toe as die lewe bietjie druk en ek nie sterk genoeg is om terug te druk nie, kry my skete en pyne my onder.

Ek is vreeslik trots op myself. Ek het ‘n engelse boek klaar gelees. Dis ‘n hengse prestasie want ek en die Ingels is nou nie die beste van tjommies nie. The Victor Within is die lewens verhaal van Victor (ek het sy van vergeet) wat na ‘n duik ongeluk van sy nek af ondertoe verlam is. Voor die ongeluk was hy ‘n baie belowende krieketspeler vir S.A. Met baie van die dinge wat hy vertel weet ek presies hoe hy voel maar ek het weereens besef ek het regtig baie dankbaar om voor dankbaar te wees.

Die afhanklikheid van hulp van ander is vir my ook ‘n groot doring in die vlees, maar teenoor sy afhanklikheid het ek niks om oor te kla nie. Ek dink dit moet baie erg wees vir ‘n man om totaal afhanklik te wees van sy ma en ‘n vroulike helper. Ek sal beslis nie daarvan hou as my pa my moet versorg nie, maar mens leer dit seker aanvaar as jy nie ‘n keuse het nie. Ek weet nie of ek dit sou oorleef as ek eers normaal was en dan ewe skielik net my kop kan beweeg nie, maar ja, ek was gelukkig nog nie met so iets gekonfronteeer nie, so ek sal nie kan sê nie.

Ek het Mathys Roets net so jammer gekry toe ek hoor hy’s verlam na sy ongeluk, maar dit klink my dit gaan baie goed met hom. Eintlik hang alles van jou ‘mindset’ af hoe ‘n mens so ‘n situasie sal hanteer. Ek hoop Mathys gaan nou ook so gelukkig wees soos Erik Holm. Voor sy ongeluk het baie min mense regtig geweet wie Erik is en was hy nie vreeslik baie op TV nie, maar nou is hy gereeld in Binnelanders en skryf vir hulle.
Daar staan nie verniet in die Bybel als gebeur met ‘n doel nie…

Ai die Bulletjies het darem maar goed gespeel Saterdag. Ek is nie eers ‘n vreeslike groot rugby fan nie, maar ek het my gate uit geniet. Om saam met my Ouma rugby te kyk is eintlik ‘n belewenis op sy eie. Sy is al amper 82 maar sy kyk rugby met oorgawe. Ons het besluit as Loftus se halftyd alarm breek kan Ouma as plaasvervanger gebruik word want sy klink nes die alarm as sy skree. Ek was later benoud Ouma gaan dit nie end uit maak Saterdag nie, maar sy was piekfyn. Sy het eenkeer iemand wat voor haar op Loftus gesit het met ‘n sambreel bygekom omdat die ou voor haar opgestaan het en sy toe niks kon sien nie.
Sy sal beslis nie ‘n probleem hê as sy dalk eendag sou verdwaal nie. Sy moet haar net verbeel sy kyk rugby en begin skree dan sal hulle haar gou kry want jy hoor haar myle ver.

Ek moet groet. Geniet die dag en die week wat voorlê.